IndexZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

F

F

A

T

S

S

R

E

P

E

E

K



Builders



Cooks


Med
Jackers



Slicers

S

R

E

N

N

U

R

S

T

I

D

E

R

C

© 2015 The Maze Runner staat onder de leiding van de administratoren en is auteursrechtelijk beschermd. The Maze Runner wordt ondersteund door Actieforum en is vormgegeven door Max en Hayden, en de widgets door Anja. Alle teksten, karakters, verhaallijnen, codes en afbeeldingen zijn auteursrechtelijk beschermd en dienen niet zonder toestemming te worden gebruikt.

Deel | 
 

 Fight the sleep in your eyes

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Tamara
avatar

PROFIEL
Tag : Heyhoi

Aantal berichten : 75

Registratiedatum : 16-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 years
Job: -
Relationship:

BerichtOnderwerp: Fight the sleep in your eyes   za okt 24 2015, 00:25

Het meisje met de blonde haren was in de hoek wat weg gevallen. Haar ogen zaten gesloten en ze had haar armen over elkaar gevouwen. De bijna standaard honger zat in haar buik en dat was het enige wat haar nog wakker hield. Meestal was Tamara wel bij de rest, maar de laatste dagen voelde ze zich minder. Waarschijnlijk door het gebrek aan echt goed eten. Misschien moest ze er nog aan wennen? Maar ze zat hier al aardig lang. Nou misschien zag haar lichaam het nu pas. Een zucht ontsnapte uit haar mond en ze opende haar ogen. Haar hand ging door haar haar en over haar slaperige ogen. Ze moest wakker blijven. Het was nog niet nacht en als ze zou wachten tot het donker was zou ze beter kunnen slapen. Ze duwde zichzelf omhoog en ging staan. Daarbij viel ze eerst even achterover tegen de gammele muur, maar de muur was niet ver, dus echt op de grond vallen deed ze niet. Ze moesten even wat hebben om op te eten en ze vond wel dat ze iets verdiende. Haar benen brachten haar dan ook naar de plek met al het eten. Er waren verschillende kleine dingetjes, maar voor het aantal mensen die hier waren was het te weinig. Een appeltje sprak haar aan en ze pakte het uit een doos die er stond. Met haar t-shirt wreef ze er kort overheen, maar veel moeite deed ze niet. Al snel had ze een hap genomen en dat voelde meer dan fijn. Ze draaide zich om en haar blonde haren vielen daarbij over haar gezicht.
Zonder haar haren weg te halen liep ze alvast naar voren. Iets hield haar echter tegen. Ze stapte achteruit. "Oh uh sorry", stamelde ze. Waarom er geen opmerking was uitgekomen wist ze ook niet.

- Declan eerste post

_________________
{Meet Tamara}



Laatst aangepast door Tamara op vr okt 30 2015, 16:52; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Declan
avatar

PROFIEL
Tag : Omdat ik 't niet laten kon xD

Aantal berichten : 39

Registratiedatum : 14-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 y/o
Job:
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   za okt 24 2015, 20:29

Declan lag met open ogen naar het plafond te staren. Hij hoorde om zich heen de rustige ademhalingen van andere personen, maar hij hoorde ook veel magen knorren. Het was weer eens een sombere dag geweest. Hij had ook niet veel kunnen jagen. Hij had een paar eetbare planten gevonden, maar dat was dan ook het enige. Hij voelde er weinig voor om zijn eten te delen met anderen, want zij deden dat immers ook niet met hem. Niet dat hij er om vroeg. Hij was een persoon die op zichzelf gericht was, een solitair iemand. Hij was niet het soort persoon dat in de groep mee wilde werken. Dan moest hij rekening met anderen houden en daar had hij echt geen zin in. Hij vond het tijdsverspilling om zich bezig te houden met de behoeften van een ander, wat ook weer zijn egoïstische karakter kon verklaren en het feit dat hij soms lichtelijk arrogant uit de hoek kon komen. Dat deed hij enkel om de mensen op afstand te houden. Misschien was dat ook wel een karaktertrekje van hem, maar het was voornamelijk bluf om anderen op afstand te houden. Het zou vervelend worden als hij zich ging hechten aan iemand in deze groep. Hij stond op, schudde zijn hoofd geërgerd en liep vervolgens doelloos door de kleine ruimte heen. Zo nu en dan hoorde hij een knorrend antwoord als hij op iemands arm stapte, maar hij haalde dan zijn schouders op naar die persoon en liep gewoon door. Zijn hongergevoel maakte hem misselijk. Plotseling botste hij tegen iemand en zijn blauwe blik vernauwde zich terwijl hij naar de schuldige keek. Hij zag dat het een meisje was en dat ze een appeltje vasthield. Zijn ogen werden groot bij het zien van het stuk fruit, maar hij probeerde zichzelf te beheersen om het ding niet uit haar handen te graaien en schudde zijn hoofd. Hij was misschien arrogant, maar niet harteloos. ‘Lag er verder nog wat eten in?’ vroeg hij zo ongeïnteresseerd mogelijk zonder te antwoorden op haar verontschuldiging.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tamara
avatar

PROFIEL
Tag : Heyhoi

Aantal berichten : 75

Registratiedatum : 16-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 years
Job: -
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   zo okt 25 2015, 02:01

Rude. Nou ja ze kon het hem niet kwalijk nemen. Waarschijnlijk had hij gewoon honger en het was een regel om alleen eten te pakken als je echt niet meer kon. Dat had Tamara dus gevoeld en daarom had ze de appel gepakt. Haar ogen gingen over de jongen met blonde haren voor haar. Ze had hem vaker zien zitten. Altijd wat alleen. Tamara had nog niet de energie gehad om daar wat tegen te doen. Hij reageerde niet op haar excuses en Tam hield haar ogen strak op hem gericht toen hij een andere vraag stelde die wat ongeïnteresseerd klonk. Ze slikte haar hap door en wees zoals hem ongeïnteresseerd naar de kratten. "Misschien weet je er nog eentje uit te vissen" Haar blik gleed weg van hem en ze keek opnieuw naar haar appel. Ze zou moeten wachten tot het 'gesprek' afgelopen was, maar ze had teveel honger om te wachten. Een zucht kwam uit haar mond zodra ze de volgende kleine hap weer doorgeslikt had. Oké ze hielp wel even. Ze liep zelf naar de krat waar alle appels in zouden moeten zitten. Het blonde meisje probeerde altijd alles zo net mogelijk te houden. Ze hield er wel van dat hetzelfde soort eten bij elkaar lag. Ze boog zich over de doos en zag niks liggen. Misschien had ze de laatste appel maar niet moeten pakken. Nou er was vast nog wel een ander ding die hij kon opvreten of niet? Net toen ze hem het slechte nieuws wou geven bedacht ze hoe egoïstisch het wel niet moest klinken. Met een zucht draaide ze zich naar hem. "Als je me even helpt kan ik dit ding misschien door tweeën delen ja?" Hij zou wel snappen dat ze daarmee wou zeggen dat dit de laatste appel was die ze hadden. Misschien wou hij zoiets niet, maar tja. "Besparen we ook weer wat heilig voedsel", zei ze en ze draaide daarbij met haar ogen. Met pijn in haar hart keek ze naar de appel die ze makkelijk alleen op zou kunnen, maar nee hoor. Tamara had weer eens de beste tijd uitgekozen op vrijgevig te zijn.

_________________
{Meet Tamara}



Laatst aangepast door Tamara op vr okt 30 2015, 16:52; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Declan
avatar

PROFIEL
Tag : Omdat ik 't niet laten kon xD

Aantal berichten : 39

Registratiedatum : 14-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 y/o
Job:
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   zo okt 25 2015, 17:51

Declan gaf een kortaf knikje toen ze hem een soort van verwees naar de kratten. Ja, hij wist dat daar wekelijks wel wat voedsel moest liggen. Het was nu niet bepaald dat deze mensen er veel aan deden om iets te gaan zoeken. Hij durfde te wedden dat het meeste dat ze onderweg vonden toch voor hun eigen waren. En hij kon niet ontkennen dat hij daar niet aan mee deed. Hij at ook alles zelf op wat hij tegenkwam. Hij was niet het type dat deelde, vond dat iedereen zijn eigen deel maar moest zoeken. Natuurlijk waren er van die vrijgevige types die alles wat ze vonden in de krat legden, maar hij was zo niet. Hij stookte makkelijk alleen voor zichzelf een vuurtje waar alleen hij zich aan kon verwarmen en waar alleen hij wat vlees kon gaar maken voor zichzelf. Hij wist dat het egoïstisch was en zeker geen houding die je in deze beperkte leefomstandigheden moest hebben, maar aan de andere kant maakte het hem ook weer minder vatbaar voor emotionele omstandigheden. Hij prees zichzelf namelijk op dit moment in de hemel dat hij niet op zijn knieën voor haar zakte en haar smeekte om het laatste gedeelte van haar appel met hem te delen. Hij was daar te trots voor. Ook was hij te trots om iets aan te nemen. Hij fronste zijn wenkbrauwen toen ze hem op een zachte manier duidelijk maakte dat er niks lag in de krat. Ze wilde dus met hem delen. Declan had geen idee hoe hij zich erover moest voelen, maar zijn trots weigerde hem om op dit voorstel in te gaan. Hij rolde met zijn ogen bij haar opmerking. ‘Jij en ik weten goed genoeg dat, ook al wordt die appel gedeeld, we beiden met honger blijven zitten en toch weer zo snel mogelijk gaan eten zodra we iets vinden. Dus zoveel besparen we nu ook weer niet,’ spotte hij, maar hij deed het meer om zichzelf wat tijd te geven om haar voorstel te weigeren dan dat hij echt zin had om met haar te spotten. Hij sloeg zijn armen over zijn borstkas over elkaar heen en schudde zijn hoofd. ‘Je kan je appel houden. Ik ga morgenvroeg zelf wel iets zoeken,’ zei hij kalm. ‘Van één nacht zonder voedsel ga ik heus niet dood.’ Dat dit al bijna de derde nacht was dat hij zonder voedsel naar bed ging, hield hij maar voor zichzelf. Hij merkte dat alles meer energie begon te kosten en dat het daarom ook niet gelukt was om iets te vinden. Hij draaide zich om en leunde nonchalant tegen de kratten, maar meer om te zorgen dat hij niet om zou vallen van de honger dan dat hij echt iets zocht om tegen te leunen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tamara
avatar

PROFIEL
Tag : Heyhoi

Aantal berichten : 75

Registratiedatum : 16-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 years
Job: -
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   zo okt 25 2015, 20:26

Hij ging niet in op haar aanbod en ergens was ze daar wel blij mee. Alleen voelde ze zich wel ego nu. "Wat jij wil", antwoordde ze wat bot. Ze wou al weglopen toen hij omdraaide en op de kratten leunde. Haar ogen gingen naar haar appel, daarna naar haar buik en daarna weer naar de jongen voor haar. Hij was erg zwak en dat kon je aan hem zien. Zijzelf had lang niks gegeten en daarom had ze net ook tegen die muur aangelegen. Ze was te moe geweest om echt iets te doen. De botten staken uit haar lijf, maar bij deze jongen voor haar leek dat ook zo te zijn. Al voelde ze zich ongeveer hetzelfde ze had medelijden. Het feit dat ze nog kon staan zei al genoeg. Voorzichtig legde ze de appel op een krat naast haar en ze gingen met haar ogen over de rest van de kisten. Ergens moest er nog wat zijn. Het meisje ging druk aan de gang en schoof meerdere kratten onder anderen vandaan. Bijna niks. Soms een uitgedroogd stuk blad van een appel of een lege schil van een ander ding. Die probeerde ze nou steeds weg te houden. Ze had meerdere anderen(vooral jongens) erop aangesproken, maar die leken er niet naar te luisteren. Het vuil wierp ze steeds in een hoekje die ze ervoor had uitgekozen. Ze draaide zich om en gooide een een stel lege schillen naar de hoek. Ze kwamen goed aan en daar was ze wel trots op aangezien haar zicht niet helemaal optimaal meer was. Heel veel was het niet. Het duurde even, maar toen vond ze een sinaasappel en alsof ze iets heiligs had gevonden pakte ze het op. Daarna draaide ze zich om en keek naar de blonde jongen die eruit zag alsof hij elk moment neer kon vallen. Een kort glimlach kwam op haar gezicht en ze gooiden het toen wat ruw naar hem toe. Het was niet hard gegooid en hopelijk zouden zijn vermoeide zintuigen het wel op tijd opmerken. "Ik denk dat je anders dood op de grond valt. Dus opeten." Daarna liep ze weer naar haar appel. Die pakte ze weer op en ze ging tegen de gammele muur aan staan. Ineens overviel een golf duizeligheid haar en ze pakte de krat naast haar geschrokken vast. Haar blik was kort bang, maar daarna ging ze weer recht staan alsof er niks aan de hand was. Net te snel opgestaan waarschijnlijk. Teveel gedaan. Te weinig 'brandstof'. Waarschijnlijk was dat de rede. Ja ze had deze appel nodig en hij had die sinaasappel ook hard nodig. De krat hield ze nog vast met haar hand alsof ze erg geschrokken was en toen ze dat merkte ging ze weer rechtop staan en liet de krat los. Ze hield er niet van als anderen haar zwak zagen dus haar blik was gelijk weer zelfverzekerd. Heel erg opvallend was het gelukkig ook niet geweest. Er was niks gebeurd. Haar blik ging naar de sinaasappel die ze had gegeven. Zou hij het opeten? Anders zou ze het in zijn mond moeten proppen. "Buiten valt niet veel meer te vinden. We moeten wachten op de volgende lading", zei ze alsof er niks was gebeurd. Wat ze zei was wel waar. Mensen waren de laatste dagen met lege handen terug gekomen en al was Tamara zelf niet iemand die achter die beesten aanrende, het was wel jammer. Zij deed meer dingen zoals wortels, appels vinden, maar ook alles hier op orde houden vond ze erg belangrijk.

_________________
{Meet Tamara}



Laatst aangepast door Tamara op vr okt 30 2015, 16:51; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Declan
avatar

PROFIEL
Tag : Omdat ik 't niet laten kon xD

Aantal berichten : 39

Registratiedatum : 14-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 y/o
Job:
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   di okt 27 2015, 07:40

Declan haalde al even bot zijn schouders op toen hij haar antwoord hoorde. Ook al rammelde hij van de honger, hij was blij dat hij haar voorstel had afgewezen. Hij zou echt zwak lijken als hij het had geaccepteerd. Dan leek het net alsof hij afhankelijk was van anderen, iets wat hij wilde voorkomen. Hij was niet zwak en hij kon best voor zichzelf zorgen. Als hij straks zijn best zou doen tijdens het jagen, zou hij misschien wel iets vangen waar hij goed van kon eten. Zijn blik gleed naar de dame die opeens kratten begon te verplaatsen. Hij vroeg zich af waarom ze dat deed, maar was er voor de rest niet echt mee bezig. Hij had liever dat zij haar kostbare energie verspilde door dat te doen dan hij. Hij moest straks wat gaan vangen. Voor zichzelf, uiteraard. Naar zijn idee was het het belangrijkste als je joeg voor jezelf en niet voor anderen. Sowieso had hij er een hekel aan om voedsel te delen en dat was ook precies waarom hij het voorstel van het meisje op een botte manier had geweigerd. Zij had haar portie eerlijk gevonden, dus zij mocht het ook zelf opeten. Dat was nu eenmaal hoe het werkte. Hij keek op toen er iets naar hem gegooid werd. Ondanks dat hij vermoeid was en half omging van de honger, wisten zijn reflexen wel snel te reageren en staken zijn handen zich al voor hem uit voordat hij daar echt iets voor hoefde te doen. Hij keek verbaasd zijnde naar het oranje ding dat hij vasthield. Hij hield het even in de lucht en draaide het rond om na te kijken of het wel echt was, maar de scherpe geur die zich verspreidde in zijn neusgaten maakte het hem vrij duidelijk dat dit wel degelijk een sinaasappel was. Zijn blik gleed naar het meisje. Hij voelde zich te trots om haar te bedanken, maar gaf haar een klein knikje ten teken van dankbaarheid en vond dat ze daar maar blij mee moest zijn. Hij begon ongeduldig aan het ding te prutsen zodat de schillen er af van zouden vallen, maar zijn hoofd schoot in de lucht bij haar opmerking. ‘We moeten niks,’ zei hij bruut tegen haar. ‘Wat we moeten doen is ons hoofd niet constant laten hangen als we denken dat er niets meer is om voor te vechten. Ik heb dat bos met mijn eigen ogen gezien en heb die beesten ook gezien. Er is altijd wat.’ Dat laatste gromde hij en hij merkte dat zijn vingers door het kostbare voedsel heen drukten van frustratie. Snel hield hij ermee op, pelde de laatste onnodige schillen weg en bracht het stuk fruit hongerig naar zijn mond. Hij nam er een hap van en liet de zoete smaak even door zijn mond glijden voordat hij het doorslikte. Hij wist dat hij langzaam moest eten zodat het beter op zijn maag zou blijven liggen en het ervoor zou zorgen dat hij minder snel honger kreeg, maar de drang om het fruit te verslinden was haast ondragelijk. ‘Maar het klinkt alsof je niet veel buiten bent geweest. Want als je dat wel was, dan zou je weten dat er veel dieren in het bos zijn en dat er veel eetbare planten te vinden zijn in die grote muren. De enige reden dat je hier niet veel ziet liggen, is omdat mensen zo egoïstisch zijn dat ze het zelf op eten zonder dat iemand daar weet van heeft.’ Hij keek haar fronsend aan. Zo’n dingen zou ze toch wel door moeten hebben, right?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tamara
avatar

PROFIEL
Tag : Heyhoi

Aantal berichten : 75

Registratiedatum : 16-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 years
Job: -
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   di okt 27 2015, 22:21

Hij had gelijk. Er was altijd wel wat te vinden, maar je moet er de energie voor hebben om het te gaan zoeken. Tam at planten en fruit en ze snapte ook waarom mensen het allemaal geheim hielden. Ze aten het buiten het gebouw op. Zijzelf probeerde altijd wel wat mee te nemen, maar tja, ook zij at wel eens iets buiten. Haar blik ging weg van de ander terwijl ze doorging met de appel die ze vast had. Verder negeerde ze zijn woorden. Toen hij vroeg of ze vaak binnen was keek ze echter wel op. Een stuk appel ging weer door haar keel en ze schudde haar hoofd. "Ik ben vaak buiten.", zei ze wat bot en streng terug. "Planten en fruit kan ik ook vinden, maar ik zou misschien vaker achter de beesten aan moeten gaan." Voedsel vinden deed ze veel. Meestal bracht ze wel alles braaf naar hier, na zelf wat te hebben gegeten. Natuurlijk zou dat niet zo zijn met iedereen. "Ja, dat is kut, maar begrijpelijk. Als je alles hierheen brengt is niet alles voor jezelf." Egoïstisch, maar waar helaas. Ze zou ooit wel nog een poging doen om achter een konijn aan te gaan of zoiets. Maar wanneer ze meer energie had. Het was heel wat meer werk om een konijn te vangen dan om een bes te 'vangen'. Je kon vallen zetten, daarmee had ze al eerder een konijn weten te vangen, maar je moest er dan vroeg bij zijn, want anders was het beest aangevreten door andere dingen. Of gewoon stiekem zijn, wat moeilijk was, want de eetbare beesten waren meestal heel alert. Ze moest haar eigen tactiek nog vinden hiervoor. Het was moeilijk om rustig happen te blijven nemen van het rode stuk fruit, maar het lukte nu toch wel aardig. Ze stond nu best op een rustige manier tegen de muur aan en ze ontspande wat meer.

_________________
{Meet Tamara}



Laatst aangepast door Tamara op vr okt 30 2015, 16:51; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Declan
avatar

PROFIEL
Tag : Omdat ik 't niet laten kon xD

Aantal berichten : 39

Registratiedatum : 14-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 y/o
Job:
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   do okt 29 2015, 07:22

Declan fronste kort zijn wenkbrauwen bij haar opmerking, maar besloot om er niks over te zeggen. Hij wilde haar zeggen dat hij haar niet vaak buiten had gezien, maar dat leek hem geen verstandige opmerking. Bovendien lette hij nu ook weer niet zo goed op zijn omgeving dat hij kon controleren of dat echt waar was. Het was een feit dat hij meer bezig was met zijn eigen behoeften dan die van een ander. Het leek hem logisch, een teken van overleven. Je moest eerst voor jezelf kunnen zorgen voordat je zorg kon nemen over een ander. Maar Declan wist niet eens of hij ooit wel zorg over een ander wilde nemen. Misschien in noodgevallen, maar zelfs dan was het nog de vraag of hij echt te hulp zou schieten zoals hij zou moeten. ‘Die beesten vullen veel beter dan planten,’ gromde hij. Het was waar. Na een maaltijd van vlees voelde hij zich tien keer beter dan nadat hij een stuk fruit had gegeten. Alleen was het jammer dat je, telkens als je vlees probeerde te vangen, de kans had dat je verslonden werd door een ander groter beest die dat zich daar bevond. Hij begreep nog altijd niet hoe het in godsnaam mogelijk was dat hij hier terecht was gekomen. Zijn wenkbrauwen fronsten zich bij haar opmerking, maar hij gaf een knikje ten teken dat ze gelijk had. ‘Toch is niet handig,’ gromde hij. ‘We zouden juist wél voedsel naar hier moeten brengen zodat meerdere mensen energie krijgen om planten te gaan zoeken of te gaan jagen.’ Hij grinnikte vervolgens spottend met zijn eigen woorden. Hij was namelijk zelf niet echt het type dat in groepsverband wilde werken omdat hij daar te solitair voor was. Maar hij kon begrijpen dat er mensen rondliepen die dat gevoel juist wel wilden opbouwen. Declan zou misschien alleen maar helpen als het echt dringend nodig was. ‘Niet dat dat echt een idee zou zijn waar ik voor zou stemmen, maar toch,’ voegde hij er dan ook achteloos aan toe. Hij bracht de sinaasappel weer naar zijn mond en nam nog een hap. Het stuk fruit was al bijna voor de helft op, iets waar hij van baalde. Hij had namelijk het gevoel dat zijn maag nog helemaal niet gevuld was.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tamara
avatar

PROFIEL
Tag : Heyhoi

Aantal berichten : 75

Registratiedatum : 16-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 years
Job: -
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   do okt 29 2015, 15:28

Hij gaf toe dat het inderdaad niet handig was, maar Tam kreeg een grijns op haar gezicht. Bracht hij alles braaf naar hier? Hij was volgens haar best een solitair persoon, dus sprak hij zichzelf nou tegen? Of bracht hij wel eens spullen naar hier? Nou ja ze kon hem niet dwingen. Zelf grinnikte hij ook en het blonde meisje draaide met haar ogen. Zijzelf was wel voor dat idee, maar niet veel anderen hadden zin om naar haar te luisteren. En zij had geen zin om iedereen te gaan lopen dwingen. Al snel 'verbeterde' hij zichzelf en ze knikte naar hem. "Hmm hoe kan het zijn dat ik hetzelfde dacht?", zei ze met een grijns. Na klaar te zijn met haar opmerking verdween de grijns weer en ze bracht de appel weer naar haar mond. Ze had al aardig wat happen genomen. Niet dat ze naar de appel bleef kijken. Nadat ze de hap had doorgeslikt sprak ze weer. "Maar ja, het zou beter zijn. Nu lijkt het vooral ieder voor zich." Je moest voor jezelf zorgen hier. Anderen deden dat meestal niet dat had ze inmiddels ook wel door. "Misschien is dat het ook.", zei ze er nog achteraan. Ze kreeg de moed om naar de appel in haar hand te kijken. Dat ging snel, te snel. Meer appels waren er niet, dat had ze net al gemerkt. Ze nam nog en hap. Deze keer lette ze goed op waar ze nog meer van het fruit kon afhalen, voordat ze de laatste grote delen zou nemen. Een zucht kwam uit haar mond en ze ging normaal staan, zonder hulp van de muur. Ze kon zien hoe het donkerder was geworden inmiddels. Ja, dit huis zat vol gaten overal dus zoiets was makkelijk te zien. "Ik ga binnenkort wel weer een poging doen tot jagen, maar ik beloof niet dat ik dan ook wat vang. " Nu grinnikte ze over haar eigen woorden. Ja het was waar dat ze jagen niet geweldig goed kon. Je leerde wat dingen, maar dat was het. Verder was het ieder voor zich.

_________________
{Meet Tamara}



Laatst aangepast door Tamara op vr okt 30 2015, 16:51; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Declan
avatar

PROFIEL
Tag : Omdat ik 't niet laten kon xD

Aantal berichten : 39

Registratiedatum : 14-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 y/o
Job:
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   vr okt 30 2015, 07:48

Declan rolde kort met zijn ogen bij haar opmerking, maar draaide gauw zijn hoofd weg zodat ze niet kon zien dat er een glimlach om zijn lippen speelde. Hij weigerde om te laten merken dat hij wel degelijk plezier kon hebben met de mensen hier. Het was helemaal niet zijn bedoeling om te lachen, maar had het zo voor de hand gelegen dat hij zichzelf zou verbeteren en dat zij dat aan had zien komen. Door zijn ogen te rollen hoopte hij toch nog een lichtelijk gevoel van arrogantie op te wekken bij zichzelf, maar de vreugde had zich voor heel even in zijn borstkas genesteld. En voor heel even, maar dat verdween direct weer nadat het gekomen was, verscheen er ook een zorgeloos gevoel. Daarna was het weer weg en knikte hij verder op wat ze te zeggen had. ‘Niet misschien,’ zei hij wat bot tegen haar. ‘Dat is het zeker. Je moet wel heel goedgelovig zijn als je denkt dat iedereen hier voor elkander gaat jagen.’ Hij rolde weer met zijn ogen. Ze moest toch weten dat de meerderheid, op een paar softies na, alles voor zichzelf hielden? Het was gewoon dom om je precieuze voedsel te delen met anderen. Hij liet zijn blik naar haar glijden en verschoof zichzelf kort tegen de kratten. Hij bracht het stuk fruit weer naar zijn mond en kreunde inwendig bij de gedachte die bij hem op kwam zetten na haar opmerking. Nee, hè? Hij wist wel dat hij één dezer dagen een softie ging worden, maar dat het zo snel gebeurde had hij niet verwacht. Hij draaide zijn gezicht weer naar haar toe en keek haar peilend aan. Ze had een mager postuur, maar wie weet had ze wel genoeg kracht in haar armen en in haar benen om met hem mee te gaan. Hij joeg eigenlijk liever alleen, maar ze leek hem het type dat verslonden zou worden in het bos als ze niet goed wist waar ze moest zijn. ‘Ik weet niet of het zo’n goed idee is als jij alleen het bos in gaat,’ zei hij, nadruk leggend op de ‘jij’ zodat ze wist dat hij het echt over haar had. Het kwam misschien wat kwetsend over, maar hij probeerde haar op zijn manier te behoeden voor wat er daar in het bos was. ‘Misschien kun je het voorlopig eerst bij eetbare planten houden. Tenzij je op een miraculeuze manier iemand vindt die je wilt trainen in het bos,’ sprak hij op een spottende manier. Nee. Hij wilde zichzelf niet voorstellen. Dat zou echt… nee.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tamara
avatar

PROFIEL
Tag : Heyhoi

Aantal berichten : 75

Registratiedatum : 16-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 years
Job: -
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   vr okt 30 2015, 09:38

Na zijn woorden werd haar blik ineens wat verontwaardigt. Hij dacht dat ze het daarbuiten niet meer aankon. Ze moest toegeven dat toen ze minder mager was alles wat makkelijker was gegaan en ze had geen rare duizeligheidsaanvallen toen, toch wist ze wel hoe het een beetje moest. De basis vooral. Maar Tamara wou zich zeker niet zwak opstellen. Nu zag ze er zwak uit. Je kon haar ribben tellen, duizeligheidsaanvallen en haar spieren waren natuurlijk minder sterk dan eerst en ze haatte het dat ze dat allemaal had laten gebeuren. Ze wist wat er daarbuiten was. Er waren genoeg verhalen vertelt en toen ze vaker zelf op pad was was ze ze ook tegen gekomen. Het was eng en ze zag vaak anderen die gewond waren geraakt. "Misschien kun je het voorlopig eerst bij eetbare planten houden. Tenzij je op een miraculeuze manier iemand vindt die je wilt trainen in het bos." Ze trok verontwaardigt één van haar wenkbrauwen omhoog. Nee, ze wou geen hulp. Al had ze het misschien nodig. Tamara was niet sterk, maar meer behendig en snel. In bomen klimmen of wegrennen waren vooral goed gegaan bij haar. Had je niks aan. Achter een konijn aanrennen was natuurlijk geen optie. Ze zou morgen op pad gaan of ze nou hulp had of niet. "Ik zie wel", antwoordde ze wat bot. "Ik weet wat er buiten is." Het laatste zei ze op een wat pesterige toon. Al leek het misschien niet zo, ze kende deze plek. Het was misschien in haar ogen te zien of in haar stem te horen, maar ze zou er niet naar luisteren. Tam was niet echt boos, maar meer geïrriteerd in het feit dat hij haar zwak had genoemd terwijl dit de eerste keer was dat ze echt zo'n gesprek hadden. Ze wou geen hulp. Ze zat nu de restjes van de appel te halen. Het was bijna op en dat maakte haar niet bepaald blij. Wat was zijn naam eigenlijk? Ze had toch een ander onderwerp nodig. Want dit onderwerp beviel haar niks. "Wat was je naam ook alweer?" Het botte gedeelte in haar stem was weer verdwenen. Een glimlach was er echter nog niet verschenen.

{ Ghehe dat laatste rijmt c;

_________________
{Meet Tamara}



Laatst aangepast door Tamara op vr okt 30 2015, 16:50; in totaal 2 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Declan
avatar

PROFIEL
Tag : Omdat ik 't niet laten kon xD

Aantal berichten : 39

Registratiedatum : 14-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 y/o
Job:
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   vr okt 30 2015, 15:03

Het was nogal een opluchting dat hij zichzelf niet toegegeven had aan het feit om zichzelf voor te stellen als diegene die haar zou kunnen helpen bij het jagen in het bos. Hij wist niet eens zeker of hij wel een goede instructeur zou zijn, laat staan dat hij haar ook echt kon beschermen als er iets zou gebeuren. Want als hij haar dingen ging bij leren, wilde dat automatisch ook zeggen dat hij instond voor haar veiligheid. En aangezien hij aan zichzelf had beloofd dat hij anderen niet ging helpen met hun benodigdheden, paste dat dus niet goed in het beeld dat hij van zichzelf naar anderen toe wilde scheppen. Declan rolde met zijn ogen bij haar opmerking. ‘Echt?’ vroeg hij al even pesterig terug. ‘Want zo komt het nochtans niet over.’ Natuurlijk had hij geen idee of ze echt wel bekend was met het bos of niet, maar ze leek hem meer het type dat voor eetbare planten of voor fruit ging jagen. Ze had dat eigenlijk zo ongeveer ook wel aangegeven dat ze eigenlijk meer achter de beesten aan moest gaan. Declan zat echter nog steeds in een dubio of hij haar daarin moest bijstaan of niet. Aan één persoon kon het toch geen kwaad om wat van zijn kwaliteiten over te brengen? Hij had immers al best ‘veel’ gevangen. Veel tussen aanhalingstekens omdat hij hier nog niet zo heel lang was. Hij rolde nogmaals met zijn ogen toen het meisje opeens op een ander onderwerp overging. Hij had toch wel gedacht dat ze de discussie aan zou gaan, maar dat bleek tegen te vallen. ‘Declan,’ antwoordde hij op een rustige manier. Hij wist dat hij een naam had die niet veel voorkwam, maar daar kon hijzelf ook niet al te veel aan veranderen. ‘En jij dan?’ vroeg hij aan haar. Dankzij de sinaasappel begon hij wat meer op krachten te komen. Hij was zich er ook van bewust dat hij haar daar dankbaar voor moest zijn en dat een tegenprestatie misschien juist de manier was om haar te bedanken. Hij wist ook dat als hij hiermee doorging, dat er van hem werd verwacht dat hij dat soort dingen vaker deed. Maar misschien kon hij het gewoon als een eerlijke ruilhandel zien en het afkappen als ze meer van hem verwachtte. ‘Even terug naar dat jagen,’ zei hij alsof hij niet had gemerkt dat ze wanhopig van onderwerp wilde veranderen. ‘Misschien kan ik je wat dingen bijleren. De buit die we dan vangen kunnen we eerlijk onder elkaar verdelen. De anderen hoeven er niks van te weten te komen,’ zei hij kalm tegen haar, daarmee duidelijk makend dat als ze hiermee doorgingen dat hij wel graag wilde hebben dat het tussen hun bleef en dat anderen er niet mee bemoeid zouden worden.

OOC: Ik heb altijd de neiging om, als zinnen rijmen, ze aan te passen zodat het minder overkomt alsof ik een of andere rijmer ben xD

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tamara
avatar

PROFIEL
Tag : Heyhoi

Aantal berichten : 75

Registratiedatum : 16-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 years
Job: -
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   vr okt 30 2015, 16:50

Hij maakte een pesterige opmerking en een grijns kwam rond haar lippen. Precies dezelfde opmerking als ze net had gemaakt. Touché. Ze was er natuurlijk nog niet blij om dat hij haar zo zwak inzag, maar ze zag zelf wel wat het zo was. Niet dat ze het wou toegeven. Er was veel rollen met ogen bij dit gesprek. Bij beide kanten. Hij rolde namelijk nog een keer met zijn ogen toen ze een ander onderwerp aansloeg. Zijn naam was Declan. Oké paste wel bij hem, waarom wist ze nou ook weer niet. Dezelfde vraag werd teruggegooid en haar blik ging weer naar hem om haar naam te zeggen. "Tamara", zei ze op dezelfde rustige toon die Declan gebruikt had. Tam was een goede afkorting, maar daar moest hij zelf maar achter komen. Voor Declan had je niet echt een bijnaam of wel? Nou zij kon er zo snel niet eentje verzinnen. Niet dat ze die nodig had, ging gewoon een beetje automatisch. Haar blik was weer naar de grond afgedwaald de appel had ze vast aan het steeltje, want het was op en het voelde gewoon naar om dat aan te raken, want het was plakkerig. Ze draaide zich naar de kratten en gooide hem in een hoekje waar ze ook ander vuilnis had gegooid. Het ging wel mooi het hoekje in en daar kon ze nog wel trots op zijn. Voordat ze zich kon terugdraaien hoorde ze al welk onderwerp de blonde jongen naast haar weer aansloeg en ze draaide zich rustig naar hem toe. In haar blik kon je zien wat ze wou zeggen. Serieus? "Misschien kan ik je wat dingen bijleren. De buit die we dan vangen kunnen we eerlijk onder elkaar verdelen. De anderen hoeven er niks van te weten te komen", zei hij en haar neutrale blik was weer op haar gezicht verschenen. Ergens had ze zin om het af te slaan. Ze had geen hulp nodig en ze had al helemaal niet nodig dat anderen zagen hoe zwak ze wel niet was op dat gebied. Maar hij zou het toch niet tegen iedereen gaan lopen vertellen, plus dan zou ze eindelijk zelf wat kunnen vangen. Kon ze in ieder geval het afvallen wat vertragen. Zoals Declan al gezegd had, het vulde beter dan planten. Met haar elleboog leunde ze op een krat die precies op de hoogte zat dat ze niet hoefde te bukken of op haar tenen te staan. Hand wat moeilijk in haar haar. "Oké dan", antwoordde ze kortaf. Ze ging weer normaal staan. "Maar behandel me niet als een kleine kleuter ja?" De pesterige toon en de grijns waren weer terug. Als het tussen hen bleef had ze er eigenlijk geen problemen mee.

{ Ik voel me dan juist de coole rijmer  Cool

_________________
{Meet Tamara}

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Declan
avatar

PROFIEL
Tag : Omdat ik 't niet laten kon xD

Aantal berichten : 39

Registratiedatum : 14-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 y/o
Job:
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   zo nov 01 2015, 22:45

Declan gaf een kort knikje toen het meisje zichzelf voorstelde als Tamara. Niet meteen een naam die hij in gedachten had voor haar, maar het klonk in elk geval niet verkeerd. Hij had echter geen idee welke andere naam hij in gedachten bij haar had, maar hij besloot dat het ook niet echt belangrijk was om dat uit te gaan vinden. Nee, het belangrijkste was dat ze eindelijk eens een buit konden gaan maken. Hij was het zat om steeds van die losse deeltjes te vinden of om opgejaagd te worden door wilde dieren als het even niet meezat. Zijn ogen gleden naar haar toen ze antwoord gaf. Hij wist niet zeker hoe hij zich hierover moest voelen. Het feit dat hij met iemand ging samenwerken om iets te gaan vangen vond hij al bewonderingswaardig van zichzelf. Hij vond het feit dat hij bereid was om haar te helpen dan ook wel verbazend. Normaal gezien ging het hem naar zijn idee helemaal niet aan of ze nu wel of niet voor zichzelf kon jagen. Als ze dat wel kon had ze geluk en als ze dat niet kon had ze pech. Hij had echt geen idee meer waarom hij het in de eerste plaats had voorgesteld, maar hij kon nu niet meer terugkeren. Hij nam de laatste happen van zijn sinaasappel, zoog het sap uit de stukjes fruit die hij kapot kauwde en gooide het fruit vervolgens in dezelfde hoek als Tamara. ‘Laten we gaan dan,’ sprak hij. Het begon inmiddels tegen de ochtend te lopen en licht begon zich al over het gebouw te verspreiden. Hij nam aan dat het veilig genoeg was om te gaan jagen. Hij keek of niemand het zag en dook onder tafel. Hij haalde zijn scherpe stok die hij daar had neergelegd de vorige avond tevoorschijn en draaide zich naar Tamara. ‘Bij gebrek aan een beter wapen,’ legde hij kortaf uit. Hij had de pesterige toon genegeerd. Of hij haar als een kleuter ging behandelen lag aan haar en hij nam aan dat ze dat nu wel zou weten. Hij wenkte haar, liep het gebouw traag uit en keek naar het bos. Het licht had zich best snel verspreid, dus Declan vermoedde dat ze beiden wakker waren geworden vrij laat in de ochtend. Ze hadden minstens een half uur staan praten. Het zou veilig genoeg moeten zijn. Hij wenkte naar het bos en liep vervolgens voor haar uit. ‘Als je gegrom hoort moet je je omdraaien en wegrennen. Nooit kijken naar een ander. Gewoon denken aan jezelf aan door blijven rennen,’ zei hij kalm tegen haar terwijl hij op zijn gemakje naar het bos begon te wandelen. Hij had zo het gevoel dat ze vandaag nog veel tegen gingen komen.

OOC: Ja, maar jij bent ook heel erg cool natuurlijk (a) (Niet arrogant gaan doen! Razz)

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tamara
avatar

PROFIEL
Tag : Heyhoi

Aantal berichten : 75

Registratiedatum : 16-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 years
Job: -
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   ma nov 02 2015, 18:34

"Laten we gaan dan." Wow nu al? Tamara ging wat verbaast staan, maar Declan keek al niet meer in haar richting. Hij keek om zich heen en haalde toen ineens iets onder de tafel vandaan. Het was en stok met een aardig scherpe punt. Zelf gemaakt zeker, maar toch zag het er al prima uit. Tamara volgde hem uit het gebouw en bleef wat wantrouwig heen en weer kijken. Het was gewoon een beetje automatisme geworden. Wantrouwen hoorde nou eenmaal bij deze plek. Al was het niet alsof mensen elkaar gingen lopen vermoorden hier, nou nog niet, je wist maar nooit. Het was ochtend. Eindelijk. Ze haatte de nacht. Gewoon de hele tijd proberen om jezelf in slaap te krijgen en dat lukte nooit goed. "Als je gegrom hoort moet je je omdraaien en wegrennen. Nooit kijken naar een ander. Gewoon denken aan jezelf aan door blijven rennen," Tam knikte en zorgde ervoor dat ze bijna naast hem liep. Iets erachter, want ze had geen idee waar hij in hemelsnaam heen wou. Ze vouwde haar armen over elkaar en begon een beetje te wrijven over haar bovenarm. Zonder rede, want het was niet erg koud meer. Haar buik maakte een rommelig geluid die alleen zij zou kunnen horen en ze keek kort naar zichzelf. Dunne beentjes, dunne buik, dunne armen. Dun klonk mooi, maar dat kon haar op het moment niks schelen. Ze ging nu even al haar kracht geven om een maaltijd voor elkaar te krijgen en Declan zou haar hier blijkbaar mee helpen. Altijd fijn hulp, maar ze was het niet meer gewend.

{ Ghehe >:3

_________________
{Meet Tamara}

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Declan
avatar

PROFIEL
Tag : Omdat ik 't niet laten kon xD

Aantal berichten : 39

Registratiedatum : 14-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 y/o
Job:
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   ma nov 02 2015, 20:52

Declan hoorde geen geluid achter zich, dus hij nam aan dat Tamara het met hem eens was en met hem mee zou lopen. Veel keuze had ze niet echt, want hij had geen zin om voor iets of iemand terug te keren. Hij wilde dit graag achter zich hebben. Hij wilde iets vangen, de buit verdelen en dan eten. Natuurlijk zou zijn deel ook echt zijn deel blijven, maar hij had haar beloofd om haar te helpen. Hij wist nog altijd niet waar het voorstel vandaan was gekomen. Te veel rond deze mensen hangen zorgde ervoor dat hij zijn eigen karaktertrekjes een beetje begon aan te passen. Was dat een goed ding? Voor de anderen misschien wel, voor hem was het een teken dat hij een softie begon te worden. En hij had nu niet bepaald het idee dat hij daar echt vrede mee kon nemen. Zijn blauwgrijze blik bleef hangen op het halfdonkere bos, maar toch liep hij er zonder aarzelen in. Het was niet echt koud, maar toch ging er een huivering over zijn rug bij het zicht van het bos. De bladeren ritselden, maar hij nam aan dat het niets speciaals was. Hij had dankzij zijn dagen in het bos geleerd dat hij niet voor elk klein geluidje moest schrikken, maar dat nam niet weg dat hij voorzichtig moest zijn natuurlijk. Hij richtte zijn blik op Tamara. ‘Meestal duurt het echt uren voordat ik iets vind,’ sprak hij eerlijk tegen haar. Dan liep hij echt doelloos rond in het bos en net als hij zich begon te ergeren, vond hij iets. Dan was het natuurlijk nog de vraag of hij het zou vangen omdat zijn energie tegen dan gesloopt was. Hij hoopte echter met die sinaasappel die hij vanochtend had gegeten dat hij wat langer door kon gaan. Hij draaide zijn hoofd toen hij opnieuw geritsel hoorde en keek strak naar de struiken. Hij meende oogjes te zien flitsen door het struikgewas en deed een paar stappen dichterbij. Hij hield zijn vinger tegen zijn lippen ten teken dat Tamara stil moest zijn en wees naar de struiken. En dat had hij beter niet kunnen doen. Een klauw griste nog net langs zijn vingertop en zorgde ervoor dat Declan met een kreet op de grond viel. ‘Rennen!’ riep hij naar Tamara terwijl hij overeind krabbelde. Ondanks dat hij eerder had gezegd dat ze niet naar elkaar moesten kijken, pakte hij instinctief haar hand vast en begon haar half weg te sleuren tot ze zelf genoeg kracht had om weg te rennen. In plaats van dat hij echter wegliep van het bos, rende hij steeds dieper het bos in, hopend het beest achter hun van zich af te kunnen schudden.

OOC: Tijd voor drama ;D

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tamara
avatar

PROFIEL
Tag : Heyhoi

Aantal berichten : 75

Registratiedatum : 16-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 years
Job: -
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   ma nov 02 2015, 23:06

Rustig liepen ze door. Het bos was aardig donker, maar Tamara nam Declan's houding over en bleef rustig. Inmiddels was ze naast hem gaan lopen, meer om er niet uit te zien als de puppy die zijn baasje volgde. Nee dat beeld wou ze zeker niet hebben. Haar blik ging rond. De struiken bewogen door de wind en ze probeerde om gewoon neutraal door te lopen. Wat eigenlijk prima ging. Ze had hier veel vaker gelopen. "Meestal duurt het echt uren voordat ik iets vind," biechtte de blonde jongen op en Tamara lachte. Je moest geduld hebben voor dit werk. Iets van Tamara soms niet echt had, maar ze zou zien. Ze deed net haar mond open om een opmerking te maken toen een struik begon te bewegen. Gelijk ging ze wat lager zitten. Declan deed wat stappen naar de struik toe terwijl zij strak naar de bosjes keek. Ze leek wat te zien en erg vriendelijk zag het er niet uit. Ze kreeg een teken dat ze stil moest zijn en ze knikte als antwoord. Bijna gelijk daarna zag ze een klauw naar zijn vinger gaan en het blonde meisje keek verschrikt naar het bosje. Declan schreeuwde dat ze moest rennen en net toen ze zich wou omdraaien werd haar hand gepakt en werd ze omgedraaid door hem. Ze verloor haar evenwicht, maar kon nog net blijven staan. Toen begon ze te rennen. Zelf was ze best een snel meisje, dus ze was al snel op haar top snelheid en ze liet daarbij zijn hand los. Eerst hield ze haar blik op de blonde jongen, maar het beest 'verscheen' ineens naast haar en ze rende opzij om het te ontwijken. Ze moest wel anders was ze gewoon in zijn poten gelopen. Het meisje bleef doorrennen dieper het bos in, inmiddels zag ze de ander al helemaal niet meer. Toen ze geen pootstappen meer achter haar hoorde verlaagde ze haar tempo tot ze stilstond. Was het ding achter hem aangegaan of achter haar? Geen van beide was goed volgens haar, maar zijn naam schreeuwen was nu misschien niet zo slim. Geïrriteerd begroef ze haar gezicht in haar handen, niet lang want ze moest haar aandacht op de omgeving houden. De ademhaling van het meisje was duidelijk te horen en haar hartslag was nog hoog. Waar was hij in hemelsnaam gebleven? Tamara had geen wapen, niks om zich te verdedigen. Zou ze een boom in gaan? Of het kon klimmen wist ze eigenlijk niet, maar stel je voor van wel dan zou ze opgesloten zitten in die boom. Nee, dat risico kon ze niet nemen. Tamara bleef om haar as draaien op zoek naar een teken van het beest of van Declan. Er klonk ineens geritsel in bosjes achter haar. Gelijk spande ze haar spieren aan en ze sprong een paar keer op en neer alsof ze een hardloop wedstrijd ging beginnen. Welke van de twee was het? Voorzichtig stapte ze naar voren. Er gebeurde niks en alles leek in slow-motion te gaan.

_________________
{Meet Tamara}

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Declan
avatar

PROFIEL
Tag : Omdat ik 't niet laten kon xD

Aantal berichten : 39

Registratiedatum : 14-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 y/o
Job:
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   zo nov 08 2015, 14:43

Shit, shit, shit! Hoe had hij dit dan ook niet kunnen voorzien? Hij had toch kunnen weten dat als ze dat bos in zouden gaan dat ze dit mee zouden maken? Maar dat risico had hij graag willen nemen, want zijn lege maag was het enige waar hij deze dagen aan kon denken. Dat hij door zijn eigen koppigheid Tamara ook nog eens in gevaar had gebracht drong hem pas door toen hij zag dat het beest naar haar rende in plaats van naar hem. En dat was waar zijn instincten het van hem overnamen. Ook al was hij nooit bereid geweest om iemand te helpen, iemand die in nood verkeerde was in zijn ogen iets anders. Natuurlijk had hij zo het idee dat anderen hun boontjes zelf maar moesten doppen, maar dit was iets wat hij veroorzaakt had en waar hij dan ook verantwoordelijk voor was. Dit was iets dat kon omschreven worden als ‘noodhulp’ en dat was waar hij moest ingrijpen. Hij had zichzelf een belofte gemaakt: enkel helpen wanneer men in nood verkeerde. En dit was echt wel een noodsituatie. Zijn gedachten draaiden dan misschien op volle toeren, maar zijn arm had snel gereageerd. De stok met de scherpe punt vloog naar voren en raakte het beest in zijn rug. Het beest slaakte een kreet, draaide zich om en richtte zijn aandacht naar Declan. Tamara kon zo doorrennen, maar Declan had geen idee naar waar. ‘Kom dan!’ riep hij uitdagend naar het beest. ‘Of ben je alleen zo laf om achter een meisje aan te gaan?’ Hij stak zijn tong naar het beest uit. Het was te donker om het beest te onderscheiden voor wat het was, maar Declan kon de puntige tanden zien toen het beest zijn bek opende. Foute boel. Declan draaide zich met een ruk om en begon te rennen. Zijn stok had hij daar achtergelaten, maar die zou hij later wel oprapen als dit voorbij was. Om de aandacht af te leiden sloeg hij met zijn handen tijdens het rennen tegen voorbijkomende struiken aan. Het beest dacht kennelijk dat dat iemand anders was, want na even gerend te hebben hoorde hij enkel nog zijn eigen ademhaling en die van iemand anders. Door de struiken heen waarin hij zich had verscholen zag hij Tamara. Ze stapte op hem af en Declan kwam al uit de struiken gelopen om het effect van schrikken te verminderen. ‘Je weet toch dat je zo veel geluid maakt, hè?’ sprak hij droog tegen haar toen hij haar op en neer zag springen. Plotseling hoorde hij een kreet ergens achter hun en pakte Tamara’s hand voor de tweede keer vandaag. Tussen hun en de struiken stond een hoge boom. Hij trok Tamara achter de boom en drukte hun beiden tegen het schors aan. Hij ging zitten en legde een hand om Tamara’s mond zodat haar harde ademhaling niet te horen was. Dat beest was dichtbij hun en dat wist hij. Hij wist ook dat ze dicht tegen elkaar aan zaten en dat dit een verkeerd beeld moest geven voor haar, maar daar stond hij niet al te veel stil. Nee, zijn gedachten waren eerder gericht naar het beest dat zich ergens achter hun bevond. ‘We moeten hem af zien te leiden,’ sprak hij zacht terwijl hij zijn hand van haar mond liet glijden omdat hij dacht dat ze de boodschap wel begrepen had: stil zijn. ‘Zie jij ergens iets dat we kunnen gooien?’

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tamara
avatar

PROFIEL
Tag : Heyhoi

Aantal berichten : 75

Registratiedatum : 16-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 years
Job: -
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   ma nov 09 2015, 16:31

Nu kon ze horen hoe een ander iets ook snel ademde. Hielp niet, want het maakte alles alleen maar enger eigenlijk. Het meisje stond al klaar om weg te rennen toen er bewegingen in de struik kwamen."Je weet toch dat je zo veel geluid maakt, hè?” Declan kwam de bosjes uitgelopen en ze zuchtte. "Jij bent het." Hoe hij het had weten af te schudden was haar wel en raadsel, want ze had hem nog horen roepen tegen het beest over dat het een laf beest was. Ook had hij de stok gegooid zodat het beest niet achter haar aan zou gaan, daarna was ze hem kwijt geraakt. Al haatte ze het gevoel dat zij moest wegrennen terwijl het juist achter hem aanging. Het leek wel alsof hij weg was gekomen van het beest. Altijd fijn als iedereen bleef leven. Waarom zat het überhaupt achter hen aan? Tamara kon de grap niet heel erg waarderen, maar keek hem gewoon aan. Was het voorbij? Nee, want een harde kreet klonk achter ze. Geschrokken draaide ze zich om en ze stond al klaar om weg te rennen toen voor een tweede keer haar hand werd gepakt. Verbaast keek ze Declan aan. Wat was hij van plan? Ging hij haar weer op weg helpen met rennen, want dat kon ze ook zelf wel zelf nu. Dat was duidelijk niet het plan. Ze werd tegen een boom gedrukt hand voor der mond en alles. Declan stond erg dichtbij, maar daar lette ze niet op. Haar oren zochten naar rare geluiden. Haar ademhaling werd minder hard en ze keek de jongen voor haar bang aan terwijl ze probeerde om haar ademhaling rustig te houden. Wat adrenaline van eerder ging uit haar lijf en haar been begon te prikken. Was ze toch geraakt? Het was haar niet eens echt opgevallen. Toen Declan zijn hand van haar mond haalde en vroeg of ze wat had om te gooien keek ze naar haar linkerbeen, die aan het prikken was. Ja, haar broek was daar kapot en wat rood van bloed zat er omheen, heel ernstig was het niet. Ze zou ook nog kunnen blijven rennen, wat fijn was. Haar ogen vielen wel op een stel dennenappels die naast haar voet lagen. Best grote zelfs. Kort ging haar blik naar boven. Boven ze zag ze alleen maar naaldbomen, blijkbaar was er een mengsel van loof- en naaldbomen hier. Nu zaten ze op een stuk met naaldbomen. Heel stilletjes boog ze door haar knieën om ze op te pakken. Het waren 4 stuks en zo snel zag ze geen andere liggen. Tamara ging weer normaal staan en zorgde er nog altijd voor dat ze achter de boom stond, daarvoor moest ze wel tegen de ander aan staan anders viel ze. De geluiden van het beest vulden haar oren en dat maakte haar alleen maar zenuwachtiger. Het bebloede been was ze vergeten, al voelde ze het wel. Ze had in beide handen twee dennenappels en na hem kort op zijn arm te tikken liet ze ze zien aan Declan. Ze bleef stil terwijl ze naar de ander keek, konden ze hier wat mee?.

_________________
{Meet Tamara}

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Declan
avatar

PROFIEL
Tag : Omdat ik 't niet laten kon xD

Aantal berichten : 39

Registratiedatum : 14-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 y/o
Job:
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   di nov 10 2015, 07:31

Declan had het ongelooflijke domme idee om Tamara te gaan sussen toen hij haar bange blik zag. Hij wist dat dit een vervelende situatie was, maar er was nog geen reden tot paniek. En dat moest hij vooral zo volhouden naar zichzelf toe. Hij voelde dat zweetdruppeltjes langs zijn voorhoofd naar beneden gleden, maar dat kon ook omdat het redelijk warm was geworden. Het warme klimaat zorgde er soms voor dat hij, als hij niks te drinken vond, bijna uitdroogde van de dorst. Maar goed, dat was een verhaal om later te vertellen aan zichzelf zodra dit voorbij was. Want Tamara’s bange blik wees er niet erg op dat ze zich gerust voelde. En hoezeer hij het ook probeerde te ontkennen, hij voelde zich ook helemaal niet gerust hier. Zijn ogen bleven kort op haar handen om zich daarna weer naar voren te richten. Gelukkig was het belachelijke idee om sussende woordjes tegen haar te gaan mompelen al weggegleden uit zijn hoofd, maar hij vroeg zich nog altijd af waarom het daar in godsnaam terecht gekomen was. Hij moest eerlijk toegeven dat hij nog niet in deze situatie verzeild geraakt was met iemand en al zeker niet met een meisje. Wie weet begon zijn zachte kant, de kant die hij ernstig haatte, het over te nemen omdat hij toch wel medelijden met haar voelde? Wat het idee erachter ook was, het was belachelijk en hij moest er niet meer aan denken. Zijn blik gleed naar de dennenappels die Tamara vasthield en hij gaf een goedkeurend knikje toen hij de grootte van de dingen zag. Ja, daar konden ze vast wel geluid mee maken. Hij stak zijn duim geruisloos naar haar op en pakte één van de dennenappels over. Hij dacht even na waar ze moesten richten. Ze wilden het beest zover mogelijk van hun vandaan hebben, dus hij gokte dat ze dan beter naar de struiken achter hun konden gooien. Hij wees Tamara waar ze moest gooien, wachtte tot ze klaar was om weg te rennen als dat nodig was en gooide zijn dennenappel de lucht in. Voor een ander maakte het misschien niet zo veel geluid, maar in deze stilte leek het wel het grootste kabaal dat gemaakt werd toen de dennenappel op de struiken viel. Hij hoorde de kreet van het beest dat aantoonde dat hij afgeleid was geraakt door het geluid en stootte Tamara aan met zijn elleboog. ‘Gooien en wegrennen,’ siste hij haar toe. Hij wachtte al niet meer af tot ze haar dennenappel fatsoenlijk had gegooid, maar duwde haar voorzichtig van zich af. Hij wilde net wegrennen toen zijn blik naar haar been gleed en even bleef hij twijfelend stilstaan. ‘Niet schrikken,’ fluisterde hij. Hij boog zich voorover, drukte zijn hand even lichtjes tegen haar wond aan zodat er bloed op zijn handen kwam te zitten en stapte geruisloos naar de struiken waar hij de dennenappels had gegooid. Hij had nu niet veel tijd meer, dus hij moest opschieten. Hij veegde zijn handen af aan de groene bladeren, draaide zich om en knikte naar Tamara. ‘Terug rennen naar ons gebouw,’ siste hij haar toe. Hij hoopte dat ze met dat been kon rennen, anders moest hij haar optillen. Normaal gezien zou hij zichzelf met zijn eigen kracht wel vertrouwen, maar hij was erg vermagerd en had geen idee hoeveel lichaamskracht hij kon dragen. Hij begon voor Tamara uit te rennen toen hij geluid achter hun hoorde. Een luide kreet weerklonk en Declan hield zich zo stil mogelijk terwijl hij naar het gebouw rende waar ze eerder waren deze nacht.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tamara
avatar

PROFIEL
Tag : Heyhoi

Aantal berichten : 75

Registratiedatum : 16-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 years
Job: -
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   di nov 10 2015, 23:26

Een duim werd opgestoken over dat de dennenappels prima waren en ze duwde twee van die dingen in zijn hand. Oké ze moest naar een stel struiken gooien waar hij naar wees. Het was moeilijk om haar arm in een goeie gooi-positie te krijgen, aangezien hij zo dichtbij stond, maar het ging nog. Met een mooi boogje kwam de dennenappel op de goeie plek en ze hoorde gelijk geluiden van het beest. Als bevroren bleef ze staan. Nog een geluid klonk van de dennenappel van de ander die tussen de bosjes viel. Nog een geluid klonk. De laatste dennenappel gooide ze naar dezelfde plek en toen stond ze klaar om weg te rennen. Al bleek hij stil te staan en beukte ze zowat tegen hem aan. "Niet schrikken" Niet schrikken? Wat had dat te betekenen? Al snel voelde ze zijn hand op de wond van haar been. Wat een raar gevoel gaf. Het deed pijn en dan kwam je er niet eens met je eigen hand aan, dus laat staan dat een ander er zo aan zat. Toen ze zag wat hij met dat bloed van haar been deed keek ze weg. Dat hoefde ze niet te zien. Dus alsof er niks gebeurd was begon ze voorzichtig naar voren te gaan. Naar het gebouw dat was het plan. Een kreet klonk achter ze en kort keek ze terug. Takken gingen langs haar been en het deed meer pijn dan ze liet zien. Het rennen ging nog wel, maar dat kwam waarschijnlijk door de adrenaline die nog in haar lijf zat. Naarmate ze dichterbij het gebouw kwamen begon het best snelle tempo van Tamara naar beneden te gaan, want de pijn nam toe. Nee, ze ging niet vallen. Dat ging ze niet laten gebeuren. Nog een kreet klonk achter haar. Waren ze er al bijna? Nou de kreet zorgde in ieder geval voor wat tempo. Haar blik hield ze strak om Declan, zodat ze elkaar niet weer kwijt zouden raken. Ze waren best ver weg van dat huis. Tamara rende om een struik heen via de andere kant en zag op de grond Declan's stok liggen. Hier waren ze al geweest. Zonder te stoppen met rennen greep ze het van de grond. Na een tijd rennen kon ze het beest al niet meer horen en ze besloot haar ren-tempo te verlagen tot lopen. Haar oren nog altijd op de omgeving. Als het goed was hadden ze al een aardig paar meters tussen hen en het beest gezet en ze hoopte met heel haar hart dat het beest ze niet had zien wegrennen. Raar idee, maar haar bloed zou hem misschien even afleiden. Als het goed was konden ze nu wel een pauze nemen. Hopelijk kon Declan dat inzien. Hij had tenslotte haar been gezien. "Nou dat ging goed", bracht ze na een korte stilte uit. Haar blik had ze nog niet naar de ander laten gaan, maar ze nam aan dat hij in de buurt was. Anders was het voor zichzelf gezegd. De stok hield ze voor haar en ze keek er even naar.

_________________
{Meet Tamara}

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Declan
avatar

PROFIEL
Tag : Omdat ik 't niet laten kon xD

Aantal berichten : 39

Registratiedatum : 14-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 y/o
Job:
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   vr nov 13 2015, 21:48

Declan had geen idee hoe het moest overkomen op Tamara dat hij zojuist zijn hand in haar wond had gestoken en haar bloed vervolgens had afgeveegd aan een boom. Hij wist dat het vies en raar overkwam, maar wat voor voorzorgsmaatregelen had hij dan moeten nemen? Die dennenappels gingen dat beest niet langer afleiden en Declan wist precies wat het beest wilde hebben: bloed. Hun bloed. Dus wat was een betere oplossing geweest dan het beest tijdelijk af te leiden met Tamara’s bloed? Gelukkig had het meisje geen vragen gesteld en het leek er ook niet op dat ze verafschuwd van hem was, hoewel dat laatste hem nu niet bepaald veel kon schelen. Ze kenden elkaar nog maar een paar uur en hij had voor haar meer op het spel gezet dan dat hij ooit voor een ander had gedaan sinds hij hier was. Hij kende dan nog niet veel mensen, maar hij was niet bepaald van plan geweest om te gaan helpen als hij hier en daar een kreet hoorde. Hij weet het aan het feit dat hij wist dat het zijn verantwoordelijkheid was dat zij in de problemen was gekomen. Zijn hart klopte in zijn keel terwijl hij achter Tamara aanrende richting hun huis. Of nou ja, het gebouw dat ze hun slaapplaats konden noemen, want hun ‘huis’ vond hij iets te intiem klinken. Alsof het gebouw van Tamara en hem was. Alsof zij het aangekocht hadden voor intieme redenen. Zijn gedachten begonnen op hol te slaan dankzij de adrenaline, besefte hij zich. Zo drong de gedachte zich ook heel even aan hem op dat hij Tamara moest aanbieden om op zijn rug te springen zodat hij haar kon dragen naar het gebouw. Want hij dacht er niet aan om haar in zijn armen te dragen. Het was al raar genoeg als hij haar überhaupt zou aanbieden om haar te dragen naar het gebouw, laat staan op welke manier hij dat deed. Maar goed, adrenaline leek zich meester te maken van hun beiden door de kreet van het beest achter hun waardoor het niet meer nodig leek te zijn om aan te bieden om haar te dragen. Daar kwam echter verandering in toen het tempo na heel even weer afnam. Hij ging van rennen over naar gewoon lopen en hield haar strak in de gaten. Was het haar been die het haar belemmerde om verder te rennen? Want naar zijn idee waren ze echt niet veilig zolang ze het uiteinde van het bos niet in hun vizier hadden gekregen. Ze waren nog minstens een paar meters verwijderd van het gebouw. Hij vloekte om zijn eigen gedachten. ‘Heb je hulp nodig? Ik kan je wel dragen.’ Het kwam er zo neutraal mogelijk uit, maar Declan moest op de binnenkant van zijn wangen bijten zodat ze niet rood zouden zien van schaamte of van woede op zichzelf. Waarom had hij dat nu weer gevraagd? ‘Ik bedoel… een beenwonde is redelijk pijnlijk. En ik denk dat ik wel weet hoe erg zo’n wond kan zijn als het van zo’n beest afkomstig is.’ Hij haalde zijn schouders naar haar op. ‘Je hoeft er ook niet op in te gaan als je niet wilt, maar het is nog enkele meters lopen en ik dacht…’ Ja, wat dacht hij eigenlijk? Softie die hij was. Hij schudde zijn hoofd, het wegwuivend. Ze zou het zo ook wel weten. Hoopte hij.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tamara
avatar

PROFIEL
Tag : Heyhoi

Aantal berichten : 75

Registratiedatum : 16-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 years
Job: -
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   zo nov 15 2015, 00:41

Antwoord kreeg ze niet. Declan liep achter haar en haar blik ging kort naar hem. Daarna keek ze weer naar voren. Het huis was zo dichtbij, maar de pijn en het bloeden werd eigenlijk alleen maar ergers. Het meisje zuchtte om zichzelf rustiger te houden. In het huis zouden ze veilig zijn. Toch? Die wond zou ze moeten schoonmaken zodat het niet zou gaan ontsteken. Stel je voor dat dat beest nog iets van gif had. Nee, dat kon ze niet gebruiken. Het meisje probeerde een neutrale blik op haar gezicht te houden. Rustig. Koppig bleef ze doorlopen. Tempo was langzamer, maar leek verder best normaal. Hoe had ze de pijn net gewoon kunnen negeren? De twee hadden wel ongeluk gehad. Lang waren ze niet in het bos geweest. Eigenlijk alleen maar er ingelopen en toen was het beest er al en werd ze aan haar hand weggetrokken. Het was ook allemaal zo snel gegaan dat het zelfs raar voelde. Het ene moment stond ze in het huis en zocht ze eten voor hem en dan stonden ze achter dezelfde boom omdat er een beest achter ze aan zat. Raar ook. Ze had Declan altijd gezien als iemand die alleen voor zichzelf zorgde, maar nu had hij haar wel uit het bos gekregen. Één grote snee in haar been ja, maar ze leefde nog. Zijzelf was ook gegaan van een bijdehand meisje naar een wat aardiger meisje. Niet dat er nog veel gepraat was de laatste paar minuten. Alleen gerend eigenlijk. Met een hand tegen de boom ging ze even stilstaan. Het huis stond daar. Even doorzetten en ze kon daar gaan zitten. Als dat beest ze niet bleef volgen. De stem van de ander klonk en haar groen/blauwe ogen gingen naar hem. Het voorstel dat hij gaf verraste haar heel erg. Tillen? Zag de wond er dan zo erg uit? Het was wel grappig om te zien hoe hij zichzelf een soort van verbeterde en heel kort trok ze haar mondhoek op. Dat verdween wel al heel snel weer. Met haar blik op haar been en haar voor haar gezicht schudde ze toen zachtjes haar hoofd. Het was een klein stukje en hoe lief het ook van hem was, ze kon dat niet van hem vragen. "Nee niet nodig joh, ik rende er net nog mee" Ze keek weer naar het huis voor zich. Paar stappen waren het. Voorzichtig zette ze haar voet neer en ze zette er gewicht op. Het ging, maar ze moest het gewicht er snel vanaf halen. Een ander idee kwam in haar hoofd op. "Mag ik je wel als steuntje gebruiken?", zei ze met een korte lach erachteraan. De lach was niet heel echt geweest, maar ze wist niet hoe ze het anders moest brengen. Met een arm om zijn nek kon ze misschien sneller daar komen. Het was beter dan tillen in ieder geval. Voorzichtig tilde ze haar arm wat op, om te laten zien wat ze bedoelde. Awkward.  

_________________
{Meet Tamara}

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Declan
avatar

PROFIEL
Tag : Omdat ik 't niet laten kon xD

Aantal berichten : 39

Registratiedatum : 14-10-15

RPG SHEET

Character sheet
Age: 18 y/o
Job:
Relationship:

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   di nov 24 2015, 07:40

Terwijl hij haar tijd gaf om antwoord te geven, probeerde Declan nog altijd te achterhalen wat hij dacht. En wat hij bedoelde. En wat hij dacht te bereiken met dit, want hij gaf een erg verkeerd beeld van zichzelf. Het was niet het dagelijkse masker dat hij opzette. Het was hoe dat hij echt was. En hij wist dat hij niet meteen de meest goede vriend kon zijn, maar hij had altijd al wel geweten dat er ergens in hem een vriendelijk persoon schuilde. Hij dacht van zichzelf dat hij een arrogant en egoïstisch persoon was, maar deze hele scène in het bos had hem toch twijfels laten hebben over wie hij werkelijk was. Oké, hij was redelijk egoïstisch aangelegd en soms arrogant, maar het scheen toch ook wel dat hij behulpzaam was. Hij weet het maar aan het feit dat het was omdat ze in nood was geweest en voor geen enkele andere reden. Hoewel… de wond op haar been leek wel erg, maar het leek niet direct iets dat haar in levensgevaar bracht. Zou haar optillen haar nog steeds altijd een noodsituatie helpen zijn? Hij wist het echt niet. Zijn ogen dwaalden naar haar en hij was lichtelijk opgelucht met het antwoord, maar had zo het gevoel dat ze het zo niet lang ging volhouden. En dat leek ze zichzelf ook al te beseffen, want al snel deed ze een ander voorstel voor hem. Hij gaf een knikje ten teken dat hij het goed vond. Hij liep naar haar toe en wachtte totdat ze haar arm in de lucht had gestoken. Hij was nu zo dichtbij haar dat hij haar geur kon ruiken. Hij had verwacht dat het een ferme zweetgeur zou zijn, maar hij kon de zoete geur van haar lichaamsgeur nog altijd oppikken. Hopelijk was het bij hem hetzelfde, hoewel hij geen idee had of hij een zoete geur had of een ander geurtje. En hij had ook geen idee waarom hij met deze onzin bezig was terwijl hij haar eigenlijk naar het huis zou moeten brengen. Hij boog wat voorover zodat ze zijn arm om zijn nek kon leggen en wachtte tot ze klaar was. Vervolgens begon hij op een rustig tempo te lopen zodat ze zeker mee kon hinken. ‘Ik heb geen idee in hoeverre we die wond kunnen verzorgen. Het is nu niet echt dat we veel voorraden hebben en ik ben ook geen dokter,’ sprak hij tegen haar. Natuurlijk had hij wel verstand van een wond schoonmaken, maar hij zou niet weten wat hij moest doen. Misschien het hechten? Hij had de ernst van de wond ook nog niet gezien en hij had ook geen idee of ze pijnstillers hadden. Meestal was het gewoon de pijn en de krampen uitzitten hier tot je iets vond om het te bestrijden. ‘Maar ik denk dat het al een hele verbetering is als we het vuil weg kunnen halen uit de wond,’ zei hij haastig tegen haar om haar niet te ontmoedigen. Het duurde niet lang meer tot ze bij het huisje zouden zijn. Declan hoorde een kreet achter zich, maar draaide zich niet om. Hij wist dat het beest niet verder kwam dan dit. En dat was maar goed ook.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud

PROFIEL
RPG SHEET

BerichtOnderwerp: Re: Fight the sleep in your eyes   

Terug naar boven Go down
 
Fight the sleep in your eyes
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Sleep&dream
» Dreamed of para-para-paradise, everytime he closed his eyes.
» Dream with your eyes closed
» Fight place
» {Good times beat bad times} Setjesshopje!

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
The Maze Runner :: GROUP B :: Tenement Hall-